من نه آنم که چو گلچین در گلزار زنمدست در دامن معشوق خس و خار زنم

مدت آمدن و رفتن ایام بهارآنقدر نیست که گل بر سر دستار زنم

من که آزار به ارباب هوس نپسندمگل چرا بر قفس مرغ گرفتار زنم؟

هدف چشم بد و نیک شدن دشوارستبه از آن نیست که آیینه به زنگار زنم

دل تسبیح ز بی قیدی من سوراخ استدست چون در کمر رشته زنار زنم؟

بی توقف به ته خاک رود چون قارونمن به این درد اگر تکیه به کهسار زنم

به خموشی بگذارید دل زار مراخون علم گردد اگر زخمه برا ین تار زنم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می روم صائب ازین عالم افسرده بروننان خود چند چو خورشید به دیوار زنم؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring