روزگاری است ز دل نقش خودی می‌شویمراه چون سایه به پای دگران می‌پویم

چون قلم گوش بر آواز دل خوش‌سخنمهرچه آید به زبانم نه ز خود می‌گویم

با دل خون شده‌ام در ته یک پیرهن استیوسف گمشده‌ای کز دگران می‌جویم

هست چون جوهر آیینه همان پابرجاهر قدر نقش امید از دل خود می‌شویم

گرچه چون خال، مرا دانه دل سوخته استاگر از حسن بود روی دلی، می‌رویم

روزی از باغ تو چیدم گل و یک عمر گذشتدست خود را چو گل تازه همان می‌بویم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیست صائب ز پی کام جهان گریه منکه ز آیینه دل نقش خودی می‌شویم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring