مرا که هست به دل کوه آهن از مردمسبک چگونه توانم گذشتن از مردم

هزار رنگ گل از خار پای خود چینندجماعتی که نخواهند سوزن از مردم

به چار موجه رد و قبول تن در دهترا که نیست میسر گسستن از مردم

تو آن زمان سر عیار پیشگان باشیکه خویش را بتوانی ربودن از مردم

به چشم بسته گل از خار می توان چیدنبه اعتزال توان طرف بستن از مردم

اگرنه تیرگی آرد طمع چرا سایلچراغ می طلبد روز روشن از مردم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. برآورند سر از جیب آسمان صائبجماعتی که کشیدند دامن از مردم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets