درین سفر که توکل شده است راهبرمیکی است نسبت زنار و توشه با کمرم

چنان ربوده مرا لذت سبکباریکه تن به گرد یتیمی نمی دهد گهرم

سپهر نقطه پرگار شد ز حیرانیهمین منم که به پایان نمی رسد سفرم

چنین که در رگ من ریشه کرده خامیهادر آفتاب قیامت نمی رسد ثمرم

ز خانه دشمن من چون حباب می خیزدنهان به پرده راز خودست پرده درم

درین ریاض من آن لاله سیه کارمکه آب خضر شود خون مرده در جگرم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چگونه خون نچکد از کلام من صائبکه موج اشک شکسته است شیشه در جگرم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets