به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنمتمام چشم ز شوق فنای خویشتنم

ره گریز نبسته است هیچ کس بر مناسیر بند گران وفای خویشتنم

به بی نیازی من ناز می کند همتتوانگر از دل بی مدعای خویشتنم

ز دستگیری مردم بریده ام پیوندامیدوار به دست دعای خویشتنم

به پاره دل خود می کنم چو غنچه مداررهین منت برگ و نوای خویشتنم

چرا ز غیر شکایت کنم، که همچو حبابهمیشه خانه خراب هوای خویشتنم

سفینه در عرق شرم من توان انداختز بس که منفعل از کرده‌های خویشتنم

ز بند خصم به تدبیر می توان جستنمرا چه چاره که زنجیر پای خویشتنم

گرفت تاج زر از آفتاب شبنم و منهمان ز پستی طالع به جای خویشتنم

به جای خویش نبودم چو جابجا بودمکنون که در همه جایم به جای خویشتنم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به اعتبار جهان نیست قدر من صائبعزیز مصر وجود از نوای خویشتنم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets