ما پرده از حقیقت عالم کشیده‌ایمدر غورگی به نشئه این می رسیده‌ایم

سرمشق بی‌نیازی ارباب همت استاین خط باطلی که به عالم کشیده‌ایم

از برگ‌ریز تفرقه آزاد گشته‌ایمچون غنچه تا به کنج دل خود خزیده‌ایم

باریم، اگر چه بر دل کس بار نیستیمخاریم، اگر چه در جگر خود خلیده‌ایم

چون خامه سوخته است نفس در گلوی مااز لفظ تا به عالم معنی رسیده‌ایم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تیغ زبان به حوصله ما چه می‌کند؟ما چون نگاه بر صف مژگان دویده‌ایم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets