ما همچو غنچه سر به گریبان کشیده ایمگوی مراد در خم چوگان کشیده ایم

خون همچو نافه در تن ما مشک می شودتا دست خود ز نعمت الوان کشیده ایم

شیرین شده است تا چو گهر استخوان مابسیار تلخ و شور ز عمان کشیده ایم

رنجیده ایم اگر ز وطن حق به دست ماستآنها که ما ز سیلی اخوان کشیده ایم

گشته است توتیای قلم استخوان مااز بس که بار منت احسان کشیده ایم

از موجه سراب درین دشت آتشینبسیار ناز چشمه حیوان کشیده ایم

خود را ز مکردوست نمایان روزگارگاهی به چاه و گاه به زندان کشیده ایم

چون مور خاکسار ز گفتار شکرینخود را به روی دست سلیمان کشیده ایم

تا چشم ما به دولت بیدار وا شده استیک عمر مشق خواب پریشان کشیده ایم

ما پرده ها ز آبله پای خود ز رشکبر روی خارهای مغیلان کشیده ایم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب ز سیل حادثه از جا نمی رویمما پای خود چو کوه به دامان کشیده ایم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets