به شاهراه توکل بود سفر ما رایکی است توشه و زنار بر کمر ما را

گذشته است ز سر آب هر کجا هستیمغم کنار و میان نیست چون گهر ما را

به خوش عنانی ما گوهری ندارد بحرتوان ز خویش نمودن به یک نظر ما را

شکست سنگ ره ما کجا تواند شد؟که همچو موج ز دریاست بال و پر ما را

چو تخم سوخته کز ابر تازه شد داغشز باده شد غم و اندوه بیشتر ما را

حریف باده آن چشم های مخموریمنمی توان به قدح ساخت بی خبر ما را

چنان به فکر تو در خویشتن فرو رفتیمکه خشک شد چو سبو دست زیر سر ما را

شده است سینه ما همچو تیغ جوهردارز بس که آه شکسته است در جگر ما را

چه شکرهاست که در خارزار امکان نیستبه غیر عشق گرفتاری دگر ما را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به هر زمین نفشانیم تخم خود صائبنظر به سوختگان است چون شرر ما را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets