نداد عشق گریبان به دست کس ما راگرفت این می پر زور، چون عسس ما را

اگر چه سگ به مرس می کشند صیادانکشیده است سگ نفس در مرس ما را

تمام روز ازان همچو شمع، خاموشیمکه خرج آه سحر می شود نفس ما را

فغان که منزل دور و دراز وادی عشقنکرد دل تهی از ناله چون جرس ما را

خراب حالی ما لشکری نمی خواهدبس است آمدن و رفتن نفس ما را

ترا که پای گلی هست، می به ساغر کنکه زهد خشک کشیده است در قفس ما را

به گرد خاطر ما آرزو نمی گردیدلب تو ریخت به دل رنگ صد هوس ما را

اگر چه در قفس افتاده ایم از گلزارز گل نمی گسلد رشته نفس ما را

شکسته بال و پرانیم، جای آن داردکه باغبان کند از چوب گل قفس ما را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. غریب گشت چنان فکرهای ما صائبکه نیست چشم به تحسین هیچ کس ما را

Yaxamı vermədisə eşq gözəllər əlinə,Məni ovsunlayaraq axırı saldı felinə.

Dönmədi çərxi-fələk, neyləmək, arzumca mənim,Ləblərin atdı məni sanki baharın selinə.

Elə pejmürdəhalam, bir nəfəsim qalmış, o da,Qorxuram, bir gün uça, dönməyə öz mənzilinə.

Qanadı sınmış o bülbül kimiyəm, bağbanlarKaş salaydı məni güldən toxunan zənbilinə.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Kimsəyə yoxdu gümanım, mənə dildarlıq edə,Saib, uçdu yenə də fikrim o qürbət çölünə.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love