مبین ز موج تهیدست خوار دریا راکه روی کار بود پشت کار دریا را

شکسته تا نشوی چون حباب هیهات استکه همچو موج کشی در کنار دریا را

ز کوه صبر فزون گشت بی قراری دلکف سبک نکند بردبار دریا را

به عجز حمل مکن کز بزرگواریهاستکه هر سفینه کشد زیر بار دریا را

نکرد تلخی غم را علاج، باده لعلنساخت آب گهر خوشگوار دریا را

غرض رساندن فیض است، ورنه در ایجادحباب و موج نیاید به کار دریا را

نمی شود نفس پاک گوهران باطلبخار می شود ابر بهار دریا را

گران رکابی کشتی نمی تواند کردعلاج رعشه بی اختیار دریا را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز بی قراری عاشق خبر دهد صائببه سر زدن کف بی اختیار دریا را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring