مجو آسایش از دل تا مرادی در نظر داردکه نخل ایمن نباشد از تزلزل تا ثمر دارد

ز ابراهیم ادهم پرس قدر ملک درویشیکه طوفان دیده از آسایش ساحل خبر دارد

نگردد سد راه عاشقان دنیا و اسبابشکه پیش صف رساند خویش را هر کس جگر دارد

ندارد دیده کوتاه بینان ناخن کاوشوگرنه در گره هر قطره دریای گهر دارد

مهیای فنا را از علایق نیست پروایینیندیشد زخار آن کس که دامن بر کمر دارد

ندیدم روز خوش تا رفت دامان دل از دستمکه در غربت بود هر کس عزیزی در سفر دارد

نگیرد هشت جنت جای جانان را، که خون گریداگر یعقوب غیر از ماه کنعان ده پسر دارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. زفکر عاقبت یک دم دلش فارغ نمی گرددکجا در خاطر صائب غم دنیا گذر دارد؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love