چون صبح خنده با جگر چاک می زنیمدر موج خیز خون نفس پاک می زنیم

هر جا که موج حادثه ابرو بلند کردما چون حباب پیرهنی چاک می زنیم

همت به هیچ مرتبه راضی نمی شوددر دام، فال حلقه فتراک می زنیم

در سردسیر خاک که یک روی گرم نیستجوشی به زور شعله ادراک می زنیم

چون کاروان ریگ به منزل نمی رسیمچندان که قطره بر ورق خاک می زنیم

ناخن حریف آبله دل نمی شودبر قلب شیشه خانه افلاک می زنیم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب کدام غبن به این می رسد که ماداریم می به ساغر و تریاک می زنیم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets