یک عمر ز هر خار و خسی ناز کشیدیمتا بوی گلی از چمن راز کشیدیم

چون برگ گل افزود به رسوایی نکهتهر پرده که بر چهره این راز کشیدیم

بیطاقتی از خرمن ما دود بر آوردتا رخت به انجام ز آغاز کشیدیم

آسودگی کنج قفس کرد تلافییک چند اگر زحمت پرواز کشیدیم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نشناخت کس از جوهریان جوهر ما راصائب گهر خود به صدف باز کشیدیم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring