سررشته مهر از می بیباک بریدیمبی دردسر از سلسله تاک بریدیم

چون طفل یتیمی که ببرند ز شیرشاز دختر رز این دل غمناک بریدیم

تا چند به یک حال کسی را نگذارند؟از باده گذشتیم (و) ز تریاک بریدیم

در سینه ز غیرت قدم آه شکستیمسر رشته پیوند ز افلاک بریدیم

این گریه تلخ (و) رخ کاهی ثمر (چیست)نه رنگ شراب و نه رگ تاک بریدیم

بر دوش نیفکنده به تاراج فنا رفتهر جامه که از اطلس افلاک بریدیم

بس گریه افسوس که دنباله رو اوستدر غورگی این خوشه که از تاک بریدیم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از عشق گسستیم به صد خامی آغازصائب چه عبث خوشه ای از تاک بریدیم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern