ازان زلف یک مو جدایی ندارمازین دام فکر رهایی ندارم

من آن معنی دور گردم جهان راکه با هیچ لفظ آشنایی ندارم

درین باغ آن فارغ البال مرغمکه مقصد چو تیر هوایی ندارم

به بال محیط است چون موج سیرمشکایت زبی دست و پایی ندارم

شدم مومیایی ز بس چرب نرمیز سنگ ملامت رهایی ندارم

رخ تازه من چو سروست شاهدکه اندوهی از بینوایی ندارم

ازان راه بیگانگی می سپارمکه من طالع از آشنایی ندارم

به گفتار خوش می کنم وقت مردماگر ناخن دلگشایی ندارم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. من آن بی نیازم درین بزم صائبکه همت ز دلها گدایی ندارم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring