همه اشکم، همه آهم، همه دردم، همه داغمکه چرا روشن ازان چهره نگردید چراغم

برق در جستن من گو نفس خویش مسوزاننه چنان رفته ام از خود که توان یافت سراغم

این که پیوسته لبالب بود از باده لعلیسبب این است که چون لاله نگون است ایاغم

گرچه چون لعل ز سنگ است مرا بستر و بالینمی خورد آب ز سرچشمه خورشید دماغم

دل افسرده من گرم نشد از می روشنمگر از شعله آواز شود زنده چراغم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب از خون جگر داغ من افروخته عارضنفس سرد خزان را نبود رنگ ز باغم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring