ساده است از نقش انجم آسمان عاشقاناین نشان از بی نشان دارد روان عاشقان

در حقیقت دنیی و عقبی دو منزل بیش نیستاین دو منزل را یکی سازد روان عاشقان

دامن ریگ روان را خار نتواند گرفتدست رهزن کوته است از کاروان عاشقان

شکوه از شور قیامت محض کافر نعمتی استبود در کار این نمکدان بهر خوان عاشقان

نیست خورشید این که می بینی بر این چرخ بلندمانده بر جا آتشی از کاروان عاشقان

زیر پر چون صبح گیرد بیضه خورشید راچون گشاید بال همت مرغ جان عاشقان

از صراط المستقیم عقل بیرون رفته اندزه نمی گیرد به خود، زورین کمان عاشقان

هست در دل حسرت اکسیر اگر صائب ترامگذر از خاک مراد آستان عاشقان

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چون نیابد نور فیض از روح پاک مولوی؟شمس تبریزست صائب در میان عاشقان

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets