برده ام تا از سر کویت نشان خویشتنهم به جان تو که بیزارم ز جان خویشتن

گه بر آتش می نشاند، گه به آبم می دهدعاجزم در دست چشم خون فشان خویشتن

در دیار ما که از مغز قناعت آگهیمطعمه می سازد هما از استخوان خویشتن

ای که می نازی به صبر خویشتن، آیینه هستمی توان کرد از نگاهی امتحان خویشتن

گر گریبان چاک صبحی رو به مشرق آوریآفتاب از شرم نگشاید دکان خویشتن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. خویش را گم کرده ام از بس پریشان خاطریاز سر زلف تو می پرسم نشان خویشتن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets