تندخویان می زنند آتش به جان خویشتنمی خورد دل شمع دایم از زبان خویشتن

راه حرف آشنایان سبزه بیگانه بستاینقدر غافل مباش از گلستان خویشتن

نیست نرگس را چو برگ گل به شبنم احتیاجدولت بیدار باشد دیده بان خویشتن

چون گل رعنا فریب مهلت دوران مخوردر بهاران بگذران فصل خزان خویشتن

چون صدف ناچار اگر باید لب خواهش گشادپیش هر ناشسته رو مگشا دهان خویشتن

سرفرو نارد به چرخ پست فطرت، هر که ساختاز بلندی های همت آسمان خویشتن

ریزه چین خوان من ذرات و من چون آفتاباز شفق در خون زنم هر روز نان خویشتن

از زبردستان کسی زه بر کمان من نبستحلقه بیرون بردم از میدان کمان خویشتن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بلبلان افسرده می گردند صائب، ورنه منتخته می کردم ز خاموشی دکان خویشتن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring