تا توان خاموش بودن دم نمی باید زدنعالم آسوده را بر هم نمی باید زدن

می توان تا غوطه در سرچشمه خورشید زدخیمه بر گلزار چون شبنم نمی باید زدن

از دل و دین و خرد یکباره می باید گذشتدر قمار عشق نفس کم نمی باید زدن

پیش اهل حال می باید لب از گفتار بستچون طرف آیینه باشد دم نمی باید زدن

تا نیابی ترجمانی همچو عیسی در کناربر لب خود مهر چون مریم نمی باید زدن

جای شادی نیست زیر این سپهر نیلگونخنده در هنگامه ماتم نمی باید زدن

چون زمین ساده ای پیدا شود از بهر نقشبر لب خود مهر چون خاتم نمی باید زدن

شهریان را سیر چشم از جود کردن همت استدر بیابان خیمه چون حاتم نمی باید زدن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می توان تا صائب از جام سفالین باده خوردمی چو بی دردان ز جام جم نمی باید زدن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love