گرد غم فرش است دایم در غم‌آباد وطندر غریبی نیست مکروهی به جز یاد وطن

ای بسا نعمت که یادش به ز ادراکش بوداز وطن می‌ساختم ای کاش با یاد وطن

مرهمش خاکستر شام غریبان است و بسهر که را بر دل بود زخمی ز بیداد وطن

از دل و جان بنده غربت نگردد، چون کند؟آن‌چه یوسف دید از اخوان در غم‌آباد وطن

من که در غربت چو لعل از سیم دارم خانه‌هاسنگ بر دل تا به کی بندم ز بیداد وطن؟

گر غبار دل نمی‌گردید سد راه اشکمی‌رسانیدم به آب از گریه بنیاد وطن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. این زمان صائب دل از یاد غریبی خوش کنممن که دل خوش کردمی پیوسته از یاد وطن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation