بی اثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟تا کی از گوش گران بر سنگ آید تیر من؟

با سرافرازی تلاش خاکساری می کنمچون گهر گرد یتیمی می کند تعمیر من

آه بی تأثیر من در زیر لب باشد مداماز کجی بیرون نمی آید ز ترکش تیر من

می شود افزون ز اسباب تسلی وحشتمتیغ زهرآلود داند سبزه را نخجیر من

آسمان بر جوهر من پرده نتواند کشیدزهر قاتل می کند زنگار را شمشیر من

از سیه کاری به کام من نمی گردد زباناز گرانی لنگ دارد عذر را تقصیر من

روزی من می رسد از خامه حرف آفریناز سر انگشت باشد چون یتیمان شیر من

نی به ناخن می کند الماس زرین چنگ رابس که پیچیده است بر خود غنچه دلگیر من

شاهد خامی است دست پا زدن در بند عشقبرنمی خیزد صدا چون جوهر از زنجیر من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. آنچنان رسوا شدم صائب که ماه و آفتاباز زمین گیران بود با عشق عالمگیر من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love