آه مظلوم است در بالا دوی ادراک مناز زبردستی به ساق عرش پیچد تاک من

کیست دیگر تا تواند دست با من کوفتن؟کآسمان باآن زبردستی بود در خاک من

نیست چین نارسایی در کمند فکرتمهست گیراتر ز چشم آهوان فتراک من

چون پر پروانه سوزد پرده افلاک راگر نفس در دل ندزدد شعله ادراک من

اشک نیسان چون صدف گوهر شود در سینه اموقت تخمی خوش که افتد در زمین پاک من

جوهر ذاتی نمی گرداند از شمشیر رویمی زند سرپنجه با دریا خس و خاشاک من

شمع عالمسوز را انگشت زنهاری کندچون به محفل رو نهد پروانه بی باک من

سیر چشمان را نظر بر جامه پوشیده نیستورنه بوی پیرهن باشد گریبان چاک من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می شود صائب ز سوز سینه ام عالم فروزگر چراغ کشته ای آرد کسی بر خاک من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets