بس که دارد گرد کلفت چهره احوال منروی می مالد به خاک آیینه را تمثال من

بلبل من از حریم بیضه تا آمد برونگل ز شبنم خیمه بیرون زد به استقبال من

نامرادی مطلب افتاده است در راه طلبورنه مطلب پاکشان می آید از دنبال من

دیده ام در بی پر و بالی گشاد خویش راناخن پرواز نگشاید گره از بال من

گرچه ساغر در خو مجلس به دور افکنده امکوه را از پا درآرد رطل مالامال من

هدیه ای اهل هنر را به ز عیب خویش نیستعیبجو بیهوده افتاده است در دنبال من

یک سر مو بر تنم بی پیچ و تاب عشق نیستمی شود آیینه صاحب جوهر از تمثال من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می شدم صائب در اقلیم سخن صاحبقرانگر نمی شد صرف تسخیر بتان اقبال من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring