ارگ چه سیل فنا برد هر چه بود مراز بحر کرد کرم خلعت وجود مرا

ز بند وصل لباسی مرا برون آورداگر چه مه چو کتان سوخت تار و پود مرا

ستاره سوخته ای بود چون شرر جانمز قرب سوختگان روشنی فزود مرا

ز عمر رفته نصیبم جز آه حسرت نیستبه جا نمانده ازان شمع غیر دود مرا

چنین که روی مرا کرده بی حیایی سختعجب که چهره ز سیلی شود کبود مرا

ز خوش عیاری من سنگ امتحان داغ استز خجلت آب شد آن کس که آزمود مرا

فغان که همچو قلم نیست از نگون بختیبه غیر روسیهی حاصل از سجود مرا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به بینوایی ازین باغ پر ثمر صائبخوشم، که نیست محابایی از حسود مرا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets