ز درد و داغ محبت سرشته اند مرادر آفتاب قیامت برشته اند مرا

Bu eşq dərdü qəmiylə necə yoğurdu məni,Qiyamətin, elə bil, atəşi qovurdu məni.

دل از مشاهده من کباب می گرددبه آب چشم یتیمان سرشته اند مرا

Yarama bəxyə vurarlar, fəqət nə faydası var,Təbibim oldu o kəs ki, elə o qırdı məni.

فنای من به نسیم بهانه ای بندستبه خاک با سر ناخن نوشته اند مرا

O qədər hicrana dözdüm, ürəgim döndü qana,Yetim uşaq kimi göz yaşlarım boğurdu məni.

چگونه سبز شود دانه ام، که لاله رخانبه روی گرم، مکرر برشته اند مرا

Nəsim bəhanə idi, dəycəkin dağıldı bədən,Kimisə toplayaraq torpaq üstə qurdu məni.

ز من به نکته رنگین چو لاله قانع شوکه از برای درودن نکشته اند مرا

O lalə qəlbinə dağ çəkdilər bəzək yerinə,Həyat da min dağ ilə aldadıb doğurdu məni.

به کار بخیه زخمی نیامدم هرگزازین چه سود که هموار رشته اند مرا؟

De, cücərsin necə bəs torpağa düşən toxumum?Bu atəş üzlü gözəllər ox ilə vurdu məni.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. غنیمت است که کارآگهان عالم غیببه حال خویش چو صائب نهشته اند مرا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Nə yaxşı oldu ki, Saib yazıldı xoş xətlə,Bu tale həsrəti ömrümdə azmı yordu məni?

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring