نیم غمگین که مرگ آرد مرا از زندگی بیرونازین داغم که می آرد ز شغل بندگی بیرون

چنین کز قطع راه زندگانی مانده گردیدممگر خواب اجل آرد مرا از ماندگی بیرون

تهیدستی است بر اهل کرم از کوه سنگین ترنیارد از گرانی ابر را بارندگی بیرون

کند همصحبت بد در نظرها خوار نیکان راپر طاوس را پا آرد از زیبندگی بیرون

تواضع می فزاید رتبه ارباب دولت راز غلطانی نیاید گوهر از ارزندگی بیرون

ز پیری می کشد از ظلم دست خویش هم ظالمخمیدن تیغ را آرد گر از برندگی بیرون

برآورد آن که از دوزخ من آلوده دامان رامرا ای کاش می آورد از شرمندگی بیرون

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. رگ گردن فزود از طوق قمری سرو را صائبز رعنایی نیارد سرکشان را بندگی بیرون

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring