خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خوردآب را نتوان چنین خوردن که او خون می خورد

عشق مجنون را به خلوتگاه وحدت برده استناقه لیلی عبث گردی به هامون می خورد

پای لیلی را نگارین می کند خوناب دردگر به سنگی در بیابان پای مجنون می خورد

برگ سبزی نیستم ممنون چرخ و انجمشمرغ در کنج قفس روزی ز بیرون می خورد

(سرو دلگیرست از بدگویی مرغان باغهر چه ناموزون بود بر طبع موزون می خورد)

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تا زماه نو فلک آرد لب نانی به دستاز شفق هر شام صائب غوطه در خون می خورد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love