سرد شد دست و دعا صبح به یک خندیدنروح را گرم کند خنده به دل دزدیدن

خاطر جمع و پریشان نظری هیهات استشانه زلف حواس است پریشان دیدن

دیدن بحر به پوشیدن چشمی بندستچشم هر چند ز دریا نتوان پوشیدن

رزق هر چند که چون سیل بهاران آیدآسیا را نشود سنگ ره نالیدن

پوست پوشیده به جولانگه لیلی رفتمدر ره عشق ز مجنون نتوان لنگیدن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب از پیچ و خم زلف سخن مویی شداینقدر نیز نباید به سخن پیچیدن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love