خون رغبت را به جوش آرد لب میگون توبوسه را آتش عنان سازد رخ گلگون تو

می شود هر روز بر زنجیرش افزون حلقه ایهر که می گردد گرفتار خط شبگون تو

چون لباس غنچه از بالیدن گل شق شوددر دل هر کس که باشد حسن روزافزون تو

شور مجنون تو شهری را بیابان گرد ساختفتنه عالم شود هر کس که شد مفتون تو

طوق قمری بر کمر زنار گردد سرو رادر گلستانی که باشد قامت موزون تو

مانع بی تابی دریا نمی گردد گهرکی شود سنگ ملامت لنگر مجنون تو؟

چون عنانداری کند مجنون دل بی تاب را؟می کند رقص روانی کوه در هامون تو

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. عالم مکار را مکر تو عاجز کرده استچون برآید صائب بیچاره با افسون تو؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring