مرا از تیره بختی شکوه بیجاستکه عنبر نیل چشم زخم دریاست

ز دلتنگی، سواد دیده مورمرا پیش نظر دامان صحراست

خمار نامرادی هوش بخش استشراب کامرانی غفلت افزاست

نباشد قانعان را درد نایافتدل خرسند را جنت مهیاست

چو مرجان رزق ما خون است، هر چندعنان بحر در سرپنجه ماست

جهان در دیده اش آیینه زاری استبه نور عشق هر چشمی که بیناست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بر آن صاحب سخن رحم است صائبکه دخلش منحصر در دخل بیجاست!

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern