جام می غم ز دل تنگ نیارد بیرونصیقل این آینه از زنگ نیارد بیرون

پیش ما سوختگان خام بود سوخته ایکه شرار از جنگ سنگ نیارد بیرون

ناقصان عاشق رنگینی لفظند که طفلاز گلستان گل بی رنگ نیارد بیرون

نشود در نظرش زشتی دنیا روشنتا کسی آینه از زنگ نیارد بیرون

چه کند زخم زبان با دل سختی که تراست؟نیشتر خون ز رگ سنگ نیارد بیرون

شب امید مرا صبح نگردد طالعتا عذارش خط شبرنگ نیارد بیرون

لذت درد حرام است بر آن بی توفیقکه ز گلزار دل تنگ نیارد بیرون

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نشود عالم افسرده گلستان صائبتا سر از خم می گلرنگ نیارد بیرون

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring