چرخ مقوس است ترا خانه کمانبگذر چو تیر راست ز کاشانه کمان

دست از ستم بدار که در هر گشاد تیرشیون بلند می شود از خانه کمان

تن در مده به عجز که در قبضه جهانگردد کباده، نرم چو شد شانه کمان

مگذر ز حرف راست که از تیر نی بودوقت مصاف نعره شیرانه کمان

باران تیر چون نکند خانه ها خراب؟کز روی اوست هاله مه خانه کمان

ایمن مشو ز خصم که در پشت کردن استهنگام جنگ، حمله مردانه کمان

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب نکرده راس دل خویش را چو تیرزنهار پا برون منه از خانه کمان

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets