گهی که بر گل روی تو چشم تر بگشایمهزار سیل ز خونابه جگر بگشایم

Açanda göz üzünə aşiqin, olur heyran,Axıb gedər üzümə sel kimi ciyərdən qan.

گهی که رخ بگشایی سزد که بهر تماشابهر سر مژه من دیده دگر بگشایم

Sən üz açanda, o hüsnə doyunca baxmaq üçün,Işıqlı bir göz olur gözlərimdə hər müjgan.

هزار درد گره بسته در دل و نتوانمکز آن یکی بر آن سرو سیمبر بگشایم

Ürəkdə min cürə dərdim düyünlənib, lakin,Birin də söyləməyə yox o dilbərə imkan.

ز بیم خوی تو بستم ره نظر ز جمالتببند راه جفا تازه نظر بگشایم

Görüb də xasiyyətin, yummuşam camalına göz,Cəfanı tərk elə, ta mən də göz açım, canan.

چو خانه تیره ز بختست ز آن چه سود که آن رابآه روزن و با موج اشک در بگشایم

Evim qaranlıq olub taleyimlə, faydası yox,Qapı-baca aça bilsəm də əşkü ahımdın.

بشمع وصل چو پروانه میل سوختنم هستاگر فراق گذارد که بال و پر بگشایم

Vüsali-şəminə yannam misali-pərvanə,Fəraqı qoysa əgər qol-qanad açam bir an.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی از رخ خوبان سزد که چشم ببندمچه لازمست که بر خود در نظر بگشایم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Neçün gərək üzümə mən açım bəla qapısı,Gərək, Füzuli, yumam göz o mahi-tabandan.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love