گهی که بر گل روی تو چشم تر بگشایمهزار سیل ز خونابه جگر بگشایم

گهی که رخ بگشایی سزد که بهر تماشابهر سر مژه من دیده دگر بگشایم

هزار درد گره بسته در دل و نتوانمکز آن یکی بر آن سرو سیمبر بگشایم

ز بیم خوی تو بستم ره نظر ز جمالتببند راه جفا تازه نظر بگشایم

چو خانه تیره ز بختست ز آن چه سود که آن رابآه روزن و با موج اشک در بگشایم

بشمع وصل چو پروانه میل سوختنم هستاگر فراق گذارد که بال و پر بگشایم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی از رخ خوبان سزد که چشم ببندمچه لازمست که بر خود در نظر بگشایم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love