دایم به یک قرار بود مشت خار منچون آشیان خوش است خزان و بهار من

گرد یتیمی گهر آفرینشمبر هیچ دیده بار نباشد غبار من

از ابر، تخم سوخته افسرده تر شودمرهم چه می کند جگر داغدار من

بر روی هم گذاشته ام دست چون صدفگوهر شود یتیم ز جیب و کنار من

چون عقده های آبله از پاک گوهریموقوف زخم خار بود نوبهار من

خوابم بود به دولت بیدار همعنانبر راه کبک خنده زند کوهسار من

کشتی در آب گوهر من کار می کنددریا ترست از گهر آبدار من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب مرا به باغ و بهار احتیاج نیستباغ و بهار من بود از خارخار من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring