ز داغ نیست محابا به درد ساخته راکه آتش است گلستان، زر گداخته را

چنان به عهد تو آیین سرکشی شد عامکه در بغل ندهد سرو جای، فاخته را

چو گل ز چهره رنگین به خار غوطه زدیمشناختیم کنون قدر رنگ باخته را

ز شرم خنجر مژگان بر کشیده اوبه خاک کرد نهان مهر، تیغ آخته را

به یک دو هفته مه چارده هلالی شددوام نیست ازین بیش حسن ساخته را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شکسته حالی ما شد حصار ما صائبکه از خزان نبود بیم، رنگ باخته را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring