بیگانگی ز حد رفت ساقی می صفا دهما را ز خویش بستان خود را دمی به ما ده

از پافتادگانیم در زیر پا نظر کناز دست رفتگانیم دستی به دست ما ده

هر چند بوالفضولی است از دور بیش جستندر زیر چشم ما را پیمانه ای جدا ده

دیوان ما و خود را مفکن به روز محشردر عذر خشم بیجا یک بوسه بجا ده

گر بوسه ای نبخشی، دشنام را چه مانع؟گر آشنا نگردی پیغام آشنا ده

ای پادشاه خوبی در شکر بی نیازیاز حسن خود زکاتی گاهی به این گدا ده

بی جذبه از تردد کاری نمی گشایدچون برگ که سبک شو خود را به کهربا ده

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از تیرگی چو صائب محروم از لقاییچندان که می توانی آیینه را جلا ده

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern