ای در آتش از هوایت نعل هر سیاره‌ایاز بیابان تمنای تو خضر آواره‌ای

می‌تواند مهربان کرد آن دل بی‌رحم راآن که سازد آب و آتش جمع در هر خاره‌ای

بی‌قراری گر کند معذور باید داشتنهرکه دارد در گریبان چون دل آتشپاره‌ای

در شکست ماست حکمت‌ها که چون کشتی شکستغرقه‌ای را دستگیری می‌کند هر پاره‌ای

در سخن پیچیده‌ام زان رو که چون طفل یتیمغیر اشک خود ندارم مهره گهواره‌ای

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قطع کن امید صائب یارب از اهل جهانچند جوید چاره خود را ز هر بیچاره‌ای؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets