نیست در مغز زمین چون گردبادم ریشه ایجز سفر در دل نمی گردد مرا اندیشه ای

فارغ از ملک سلیمانم که از روشندلیدر نظر دارم پریزادی ز هر اندیشه ای

گلعذاران می ربایندم ز دست یکدگرجز نظربازی ندارم همچو شبنم پیشه ای

گر نسازم کار عشق از ناتمامی ها تمامکار خود را می کنم آخر تمام از تیشه ای

گرچه از خط دور حسن او به آخرها رسیدچون تنک ظرفان مرا کافی بود ته شیشه ای

سنگ را هر چند می سازم به آه گرم نرمدر دل سخت تو نتوانم دواندن ریشه ای

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تلخی عالم مرا صائب شراب تلخ بودگر درین وحشت سرا می بود عاشق پیشه ای

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love