دوش با ما سرگران بودی چه در سر داشتی؟باده می خوردی و خون ما به ساغر داشتی

سبزه باغ و بهار ما زبان شکر بودبر مسلمانان اگر رحمی تو کافر داشتی

نیست امروز این گرانی پله ناز تراشیر در گهواره می خوردی که لنگر داشتی

نونیاز ناز چون خوبان دیگر نیستیدایم از شوخی تو در پیراهن اخگر داشتی

ماه رخسار تو ناگردیده در خوبی تمامهر طرف چون ماه نو صد صید لاغر داشتی

این زمان با غیر همدوشی، وگرنه پیش ازینتیغ در یک دست و در یک دست خنجر داشتی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. جان نثارت کرد و از اخلاص می کردی نثارصائب مسکین اگر صد جان دیگر داشتی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern