به خرج رفت حیاتم ز هرزه‌کوشی‌هابه خاک ریخت شرابم ز خام‌جوشی‌ها

به سود داشتم امیدها درین بازارنماند مایه به دستم ز خودفروشی‌ها

نفس به باد فنا مشت خاک من می‌دادنمی‌رسید به فریاد اگر خموشی‌ها

بدوز دیده باریک‌بین ز عیب، که نیستلباس عافیتی به ز عیب‌پوشی‌ها

رسید نوبت پیری و خون دل خوردنگذشت فصل جوانی و باده‌نوشی‌ها

چنان که بال و پر شعله می‌شود خس و خارغرور نفس فزود از پلاس‌پوشی‌ها

متاع یوسفی خود به سیم قلب دهمگران نیم به عزیزان ز خودفروشی‌ها

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به حرف وصوت گشایم چرا دهن صائب؟مرا که جنت دربسته شد خموشی‌ها

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets