خرد در سر مرا در خم فلاطون است پنداریهوس در دل مرا در خاک قارون است پنداری

ز اقبال جنون بر سینه هر داغی کز او دارمبه چشمم خیمه لیلی و هامون است پنداری

غزال شوخ چشم من ز مردم وحشتی داردکه در آغوشم از آغوش بیرون است پنداری

پریشان می تراود گفتگوی عشق از کلکمنهال خامه من بید مجنون است پنداری

نمی بینم ز خون غلطیدگان یک کف زمین خالیبساط خاک میدان شبیخون است پنداری

نمایان ساخت از خمیازه زخم عشقبازان رادم شمشیر او لبهای میگون است پنداری

ز بس از مردم بی حاصل عالم کجی دیدمبه چشمم بید مجنون سرو موزون است پنداری

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. خط ساغر به دور باده یاقوت گون صائببه گرد لعل جانان خط شبگون است پنداری

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love