مرا چون دیگران گرزان که اسبابی نشد روزیبه این شادم که دل را پرده خوابی نشد روزی

گوارا کرد بر من درد می را خاکساری هااگر از جام قسمت باده نابی نشد روزی

به کوری سوختم چون شمع در بتخانه غفلتبسر بردن شبی در کنج محرابی نشد روزی

مگر از اشک حسرت دامن دریا به دست آردخس بی دست و پایی را که سیلابی نشد روزی

ندارد حاصلی جمعیت بسیار بی قسمتکه گوهر را ز دریا قطره آبی نشد روزی

ندید آسایش ساحل درین دریای پروحشتز حیرت چشم هر کس را شکرخوابی نشد روزی

چه حاصل زین که دریا را به شور آورد طبع ما؟چو بخت خفته ما را کف آبی نشد روزی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به کوری شست دست از تار و پود زندگی صائبکتان شوربختی را که مهتابی نشد روزی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern