شنیدم بلبل خود را ستایش کرده ای جاییمیان عندلیبان دگر افتاده غوغایی

من و عقل نخستین را به جنگ یکدگر افکنز من تیغ زبان در کار بردن وز تو ایمایی

ز طبع موشکافم شانه پشت دست می خایدبه گردم کی رسد همچون صبا هر بادپیمایی؟

چراغ دودمان شهرتم از شعله فطرتندارد آسمان امروز چون من نکته پیرایی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به دیوان خیابانش سراسر گشته ام صائبندارد بوستان چون مصرع من سرو رعنایی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring