به محفلی که رخ از باده لاله زار کنیچه خون که در دل بی رحم روزگار کنی

دگر به صید غزالان نمی کنی رغبتدل رمیده ما را اگر شکار کنی

کجا به فکر من بی شراب می افتی؟تو کز مکیدن لب چاره خمار کنی

به لاله زار گر افتد رهت، ز پرکاریبه طوف خاک شهیدان خود شمار کنی

تو کز حیا نکنی شانه زلف را هرگزچه التفات به دلهای بی قرار کنی؟

ز عطسه خون غزالان به خاک می ریزداگر کمند خود از زلف مشکبار کنی

چه خنده ها که به وضع جهان کنی چون صبحنفس شمرده زدن را اگر شعار کنی

به فکر دوری بی اختیار اگر باشیز هر چه هست جدایی به اختیار کنی

نفس بر آتش سوزنده بال و پر گرددمباد شکوه ز اوضاع روزگار کنی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چه حاجت است به جام جهان نما صائباگر تو آینه سینه بی غبار کنی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love