در گردش آورید می لعل فام رازین بیش خشک لب مپسندید جام را

تاچون شفق مدام رخت لاله گون بودبی باده مگذران چو فلک صبح و شام را

غافل مشو که وقت شناسان نوبهارچون لاله بر زمین ننهادند جام را

هر کس به خون دل ز می ناب صلح کردمحکم گرفت دامن عیش مدام را

آمد ز زیر سنگ برون هر دلی که ریختبر خاک، میوه های تمنای خام را

دادیم عارفانه چو منصور تن به دارکردیم نقد، روضه دارالسلام را

بر تیغ کوه سینه فشارد ز انفعالکبکی که آورد به نظر آن خرام را

آنجا که دوربینی رشک است، عاشقانامساک می کنند ز جانان پیام را

دل را به زور عشق رهاندیم از بدنبا خود به زیر خاک نبردیم دام را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. عیب من از شمار برون است و از حسابصائب ز چشم خلق بپوشم کدام را؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love