پیچیده است دست تو دست کلیم رادر حقه کرده لعل تو در یتیم را

موج از حقیقت گهر بحر غافل استحادث چگونه درک نماید قدیم را؟

در قتل ما به نرگس خود مصلحت مبینکاندیشه صحیح نباشد سقیم را!

دریاست داغ حوصله من، که چون صدفمی پرورم به دست تهی صد یتیم را

مخصوص اهل حال بود گوشمال عشقآتش دهد فشار، گل خوش شمیم را

گرد خجالت از رخ سایل که می برد؟شرم کرم اگر نگدازد کریم را

فقر سیاهرو محک بخل و همت استمحتاج از کریم شناسد لئیم را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب ز بنده های باخلاص می شودهر کس به یک طرف نهد امید و بیم را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring