مشمر ز عمر خود نفس ناشمرده رادفتر مساز این ورق باد برده را

با زاهد فسرده مکن گفتگوی عشقتلقین نکرده است کسی خون مرده را

تخمی که سوخت، سبز نگردد ز نوبهارافسرده تر کند می گلگون فسرده را

بپذیر عذر باده کشان را، که همچو موجدر دست خویش نیست عنان، آب برده را

اندیشه کن ز باطن پیران که چون چنارهست آتشی نهفته به دل سالخورده را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب نظر به سیب زنخدان یار نیستدندان به پاره های دل خود فشرده را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love