رفتم ز راه دل خس و خار گناه راکردم به آه همچو کف دست راه را

موج کرم به قیمت اکسیر می خرددر بحر رحمت تو غبار گناه را

روز ازل به قامت عاشق بریده اندمانند کعبه، جامه بخت سیاه را

پیش رخ تو زخم دندان حیرت استدستی که چاک کرد گریبان ماه را

یک گوهر نسفته درین بحر خون نمانددر چشم خود ز بس که شکستم نگاه را

از خوی آتشین تو، چون موی زنگیاندارند عاشقان تو در سینه آه را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب به بخت تیره و روز سیه بسازاز دل ببر هوای زمین سیاه را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love